Drogi ciągle się zmieniają,czyli o podróżach mniej i bardziej metaforycznie

Ani się obejrzałam, kiedy minęły kolejne tygodnie. Zima powoli ustępuje miejsca wiośnie, choć kieleckie nie rozpieszcza nas wysokimi temperaturami. Ale przynajmniej jest jakoś jaśniej i więcej w nas życia. Blog świeci pustkami, a ja zapełniam sobie dni zajęciami dodatkowymi. Wszystko to, żeby nie zwariować. Wszystko po to, żeby nie zostawić sobie czasu na tęsknotę za domem, bo że tęsknić będę, wiedziałam od początku.

Od ostatniego wpisu zdążyłam: zapisać się na zajęcia ze spinningu, dwa razy przejść na dietę, raz z niej zrezygnować (aktualnie próbuję ponownie, tym razem zdrowej i zbilansowanej diety prosto od dietetyka, trzymajcie kciuki!), a przede wszystkim zapisać się do szkoły jazdy, przejść kurs teoretyczny i odbyć pięć godzin kursu praktycznego.

Na zajęcia ze spinningu namówiła mnie rzecz jasna moja ambasadorka wszystkiego co dobre i zdrowe – niezawodna Szalona_Nutria. Nagle nie potrafię wyobrazić sobie tygodnia bez zajęć z Romanem, bez wylewania siódmych potów w rytm świetnej muzyki. Wzięłam sobie za punkt honoru „wyniesienie” z każdych zajęć choćby jednego tytułu piosenki. Oto, co udało mi się zabrać do tej pory: spinningowa playlista Romana. Do dietetyka wybrałam się natomiast z własnej, nieprzymuszonej woli (co te Kielce robią z człowiekiem!?) i po tygodniu widać już pierwsze efekty. Aż nie mogę się doczekać zdjęć z wakacji… 😉 Jeśli chodzi o prawo jazdy, do jego zdobycia skłonił mnie w równej mierze zakład z moim bratem, co potrzeba bycia niezależną.

Przeprowadzka i praca na kontrakcie dla mnie oznacza też jeszcze jedno: ciągłe podróżowanie i związane z nim przymusowe przebywanie sam na sam ze sobą. Właściwie nie ma mnie w mieszkaniu,  ciągle jestem w ruchu, ciągle gdześ pędzę. Nie pamiętam już, kiedy ostatni raz usiadłam spokojnie, by poczytać książkę. Uderzyło mnie to szczególnie wczoraj. W drodze do Poznania (thank God for Blablacar), jeden z towarzyszy podróży zapytał, czy mi to przeszkadza.

Czy przeszkadza?

Gdybym miała odpowiedzieć jednym słowem, powiedziałabym: nie. Lubię tempo mojego życia i tak naprawdę sama je sobie narzuciłam, z powodów opisanych powyżej. Ale (bo przecież zawsze musi być jakieś „ale”) dzień absolutnego spokoju, dzień w którym mojej głowy nie zaprząta myśl o kolejnej czekającej mnie podróży, jest dla mnie luksusem, na który na razie nie mogę sobie pozwolić. Jestem więc gościem. Gościem w mieszkaniu w Kielcach, gościem w domu, gościem w Poznaniu. Jestem trochę nomadem. I niestety nie jestem przy tym podróżnikiem. Jedynym miejscem, w którym spędzam większą ilość czasu i o którym, gdyby nie jego specyfika, mogłabym mówić, że jest mi domem, jest…praca. Jednak nie jest to przecież miejsce, w którym odpoczywam. I tu opowieść zatacza krąg.

Tutaj goszczę w ten weeken. Hostel poco loco w Poznaniu. 3 minuty spaceru od mojego wydziału.

Padło rzecz jasna kolejne pytanie, ale na nie byłam już przygotowana. Pyta mnie o to chyba każdy, więc przygotowalam sobie w miarę spójną i niezbyt długą odpoowiedź. A brzmi ono: musi być wam bardzo ciężko? Oczywiście wypowiedziane zostaje z odpowiednią dozą współczucia, bo przecież wszyscy wiemy, że związki na odległość nie należą do najłatwiejszych, a kiedy odległość pojawia się dopiero po pewnym czasie, a do tego spowodowana jest poniekąd koniecznością, to już w ogóle jest strasznie.

I tym właśnie zaskakuję wszystkich pytających. Bo odpowiadam: nie. „Ciężko” to nie jest odpowiedne słowo, „ciężko” jest chyba słowem zbyt ogólnym. Bo to nie jest tak, że nie dajemy rady. Powiedziałabym wręcz, że dajemy sobie radę całkiem nieźle. Mnie przynajmniej rozłąka nie spędza snu z powiek. Szokujące? A przecież to zwyczajnie kwestia nastawienia. Nie mogę tęsknić, muszę pracować, żeby móc pojechać na weekend do domu. Nie mogę nie spać, im szybciej zasnę, tym szybciej nadejdzie kolejny dzień przybliżający mnie do wyjazdu. Prawda jest taka, że „ciężko” jest tylko wtedy, kiedy jadę na weekend do Poznania. Dopiero wtedy dopada mnie świadomość, że gdybym nie wybrała studiów, mogłabym być w domu częściej.

Z drugiej jednak strony, czy powinnam porzucić swoje marzenia, ambicje i plany, tylko po to, żeby częściej odwiedzać Toruń? Drogi ciągle się zmieniają, jak powiedział wszechwiedzący TomTom. Według mnie, najważniejszym jest trzymanie się tej, wybranej przez siebie. Tylko tak, można dojść tam, gdzie się zamierzało.

Widujemy się przecież.. I mamy nawet czas zaprosić znajomych na wycieczkę po Toruniu!

Zostawię Was z tym przemyśleniem.  Do następnego „wolniejszego” popołudnia. A teraz lecę dalej!

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s